ସରୋଜ କୁମାର ମେଶ୍ୱା, ସହ-ସମ୍ପାଦକ
ଅତିଥି: ସମାଜସେବୀ ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ
ଶୀର୍ଷକ: “ସେବା ହିଁ ମୋ ଧର୍ମ, ରକ୍ତ ହିଁ ମୋ ପରିଚୟ”
ସରୋଜ: ନମସ୍କାର ସୁରେଶ ଭାଇ। ଆପଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ଶାନ୍ତି ପଡ଼ାରେ ‘ଓମ୍ କାର ଟେଲର’ ନାମରେ ଏକ ଦରଜୀ ଦୋକାନ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛି କୁହନ୍ତୁ।
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ନମସ୍କାର ସରୋଜ ଦାଦା ଓ ନବସେତୁ ପରିବାରକୁ। ମୁଁ ମୂଳତଃ ବଲାଙ୍ଗୀର ଜିଲ୍ଲା ପୁଇଁନ୍ତଲା ବ୍ଳକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବୁଢ଼ିସିଣ୍ଢୋଲ ଗାଁର ପୁଅ। ଗାଁରେ ମୁଁ ‘ଓମ୍ କାର ଟେଲର’ ନାମରେ ଏକ ଛୋଟ ଦରଜୀ ଦୋକାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏବେ ଶାନ୍ତି ପଡ଼ାରେ ସେହି କାମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଛି। କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଜୀବିକା ନୁହେଁ, ଏହା ଲୋକଙ୍କ ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବାର ଏକ ମାଧ୍ୟମ। ଦୋକାନ କାମ ସାରି ମୁଁ ସମାଜସେବାରେ ସମୟ ଦିଏ।
ସରୋଜ: ସେବାର ଏହି ପ୍ରେରଣା ଆପଣଙ୍କୁ କେଉଁଠୁ ମିଳିଲା? ପରିବାର କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ଅଛି କି?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି। ମୋ ବଡ଼ଭାଇ ଶ୍ରୀମାନ ନାରାୟଣ କମ୍ପ, ଯିଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ସରକାରୀ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଶିକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ସେ ମୋର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ଓ ପ୍ରେରଣା। ସେ ସବୁବେଳେ କୁହନ୍ତି – “ପାଠ ପଢ଼ାଇବା ସହ ସମାଜ ପାଇଁ କିଛି କରିବା ଦରକାର।” ସେ ମୋର ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟ। ଘରେ ଆମେ ଦେଖିଛୁ ଯେ ସମାଜ ପାଇଁ କିଛି କଲେ ମନକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳେ। ସେହି ଭାବନାରୁ ହିଁ ମୁଁ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାଦ ଦେଲି।
ସରୋଜ: ଆପଣ ‘ମାଁ ମାହେଶ୍ୱରୀ ସେନା’ ସଂଗଠନ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି। ଏହାର ଆରମ୍ଭ କେମିତି ହେଲା?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ରକ୍ତଦାନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ଦେଖିଲି ଯେ ରକ୍ତ ଅଭାବରୁ ଅନେକ ଲୋକ ଜୀବନ ହରାଉଛନ୍ତି। ତା’ପରେ ମୋ ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ନେଇ ୨୦୧୯ ମସିହା କୋଭିଡ-୧୯ ମହାମାରୀ ସମୟରେ ‘ମାଁ ମାହେଶ୍ୱରୀ ସେନା’ ଗଠନ କରିଲୁ। ଆରମ୍ଭରେ କେବଳ ୧୫ ଜଣ ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଏବେ ଏହା ସମଗ୍ର ଓଡ଼ିଶାରେ ବ୍ୟାପି ଯାଇଛି। ଆଜି ହଜାର ହଜାର ସଦସ୍ୟ ଆମ ସହ ଜଡ଼ିତ।
ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ମୋ ସାଥୀ ଥିଲେ – ଥବିର କର୍ମୀ, ମନୁ ମହାକୁର, ଦିବସ ପ୍ରଧାନ, ଶିଲୁ ଦେହୁରୀ, କୁବେର ମହାକୁର, ବସୁଦେବ କମ୍ପ, ଭଗବତ ଦନ୍ତା ପ୍ରମୁଖ। ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ଆମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛୁ।
ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ – ଜାତି, ଧର୍ମ, ଦଳ ନ ଦେଖି ଯିଏ ଅସହାୟ, ତା’ର ସେବା କରିବା। ଆମେ ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରତି କୋଣ ଓ ଅନୁକୋଣରେ ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର ଆୟୋଜନ କରୁ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଜାର ହଜାର ୟୁନିଟ୍ ରକ୍ତ ସଂଗ୍ରହ କରି ବ୍ଲଡ ବ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଇଛୁ। ଯେତେବେଳେ କେହି ନିରାଶ୍ରୟ ହୋଇ ମରିଯାଏ, ତା’ର ଶବ ସତ୍କାର ପାଇଁ ବି ଆମ ସେନା ପହଞ୍ଚେ। ମୃତକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ଶେଷ ଯାତ୍ରା କରାଇବା ହେଉଛି ଆମର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ।
ସରୋଜ: ଆପଣଙ୍କ କାମକୁ ସମାଜ କେମିତି ଗ୍ରହଣ କରିଛି? କୌଣସି ସ୍ୱୀକୃତି ମିଳିଛି କି?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ସମାଜର ଆଶୀର୍ବାଦ ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ। ଆମ ଜାତି ଭାଇମାନେ ଯେତେବେଳେ କୁହନ୍ତି – “ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଛିଡ଼ା ହେଲ”, ସେତେବେଳେ ସବୁ କଷ୍ଟ ଭୁଲି ଯାଏ।
ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ସଂଗଠନ ଓ ସଂସ୍ଥା ମୋତେ ସମ୍ମାନୀତ କରିଛନ୍ତି। ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବର କଥା ଯେ ରେଡକ୍ରସ୍ ଓଡ଼ିଶା ମୋତେ ଆଜୀବନ ସଦସ୍ୟତା ପ୍ରଦାନ କରିଛି। ଏହା ମୋ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଇ ଦେଇଛି।
ସରୋଜ: ସାମାଜିକ ସେବା କରିବା ବେଳେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କ’ଣ ରହିଛି?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ହେଲା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ଉଦାସୀନତା ଭାଙ୍ଗିବା। ଅନେକ ଲୋକ ଭାବନ୍ତି ରକ୍ତଦାନ କଲେ ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ – ରକ୍ତଦାନ ହେଉଛି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦାନ। ଏଥିରେ ଦାତାର କୌଣସି କ୍ଷତି ହୁଏ ନାହିଁ, ବରଂ ଜଣେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିଯାଏ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ହେଲା ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା। ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ଭାବେ କାମ କରୁ। ଅନେକ ସମୟରେ ନିଜ ପକେଟରୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଦେଖୁ ଯେ କେହି ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିଗଲା, ସେତେବେଳେ ସବୁ କଷ୍ଟ ସଫଳ ଲାଗେ।
ସରୋଜ: ଆପଣ କେଉଁ କେଉଁ ସଂଗଠନ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ଅଛନ୍ତି?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ମୁଁ ମାଁ ମାହେଶ୍ୱରୀ ସେନା ଓଡ଼ିଶା, ଟାଇଗର ୟୁଥ କ୍ଳବ ଶାନ୍ତିପଡ଼ା, ଚୈତନ୍ୟ କ୍ଳବ ସରସ୍ୱତୀ ପୂଜା କମିଟି ବୁଢ଼ିସିଣ୍ଢୋଲ, ଏବଂ ଆହୁରି ଅନେକ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ସଂଗଠନ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ଅଛି। ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲା ପ୍ରତି ଗ୍ରାମରୁ ଓ ପ୍ରତି ପରିବାରୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ବାହାର କରିବା।
ସରୋଜ: ଆପଣଙ୍କ ସଂଗଠନ କେଉଁ କେଉଁ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ:
- ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର
- ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଶିବିର
- ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାରତ ଅଭିଯାନ
- ଶିକ୍ଷା ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ
- ଟ୍ରାଫିକ୍ ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ
- ଲୋକ ସଂସ୍କୃତି ସହ ଜଡ଼ିତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ
- ନୂଆଖାଇ ଦିନ ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ରୋଗୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ବଣ୍ଟନ
- ବନ୍ୟା ସମୟରେ ରିଲିଫ୍ ଓ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟ
ସରୋଜ: ଆଗକୁ ଆପଣଙ୍କର ଯୋଜନା କ’ଣ?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: କାମ ବହୁତ ବାକି ଅଛି। ସ୍କୁଲ, କଲେଜରେ ରକ୍ତଦାନ ସଚେତନତା ଶିବିର କରିବି। ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲା ଓଡ଼ିଶାରେ ରକ୍ତ ଅଭାବକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର କରିବା।
ଏହା ସହ ନିରାଶ୍ରୟ ବୃଦ୍ଧ, ଅନାଥ ପିଲା ଓ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସେବା କେନ୍ଦ୍ର ଖୋଲିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚିକିତ୍ସା ମିଳିବ। କିନ୍ତୁ ଏଥିପାଇଁ ସମାଜର ସହଯୋଗ ଦରକାର।
ସରୋଜ: ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କୁ ଆପଣ କ’ଣ କହିବେ?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ମୁଁ କହିବି – ଚାକିରି ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କିଛି ସମୟ ଦିଅ। ତୁମ ଗୋଟିଏ ଘଣ୍ଟା ସମୟ କାହାର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇ ପାରେ। ମୋବାଇଲରେ ରିଲ୍ସ ଦେଖିବା ବଦଳରେ ମାସକୁ ଥରେ ରକ୍ତଦାନ ଶିବିରକୁ ଆସ। ଦେଖିବ, ମନରେ ଯେଉଁ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ, ତାହା ଦୁନିଆର କୌଣସି ସୁଖରେ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ସରୋଜ: ଶେଷରେ ଆପଣ କ’ଣ କହିବାକୁ ଚାହିଁବେ?
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ମୁଁ କୌଣସି ବଡ଼ ଲୋକ ନୁହେଁ। ମୁଁ କେବଳ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଦରଜୀ। କିନ୍ତୁ ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି – ଯଦି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସ୍ତରେ ସେବା କରେ, ତେବେ ସମାଜ ବଦଳିବ।
ମୋ ପାଇଁ ସେବା ହିଁ ଧର୍ମ, ଆଉ ରକ୍ତଦାନ ହିଁ ମୋ ପରିଚୟ। ଯେତେଦିନ ଜୀଇଁବି, ସେତେଦିନ ଏହି କାମ ଜାରି ରଖିବି। ସମାଜ ସହଯୋଗ କଲେ ଆମେ ଆହୁରି ବହୁ ଦୂର ଯିବୁ।
ସରୋଜ: ସୁରେଶ ଭାଇ, ଆପଣଙ୍କ ସହ କଥା ହୋଇ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା। ଆପଣଙ୍କ ସେବା ଯାତ୍ରା ସଫଳ ହେଉ, ଏହା ହିଁ କାମନା।
ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର କମ୍ପ: ଧନ୍ୟବାଦ ସରୋଜ ଦାଦା। ନବସେତୁ ପରିବାରକୁ ମୋର ଧନ୍ୟବାଦ।