ନବସେତୁ ନ୍ୟୁଜ | ସମ୍ପାଦକୀୟ ଶୁକ୍ରବାର, ୩ ଜୁଲାଇ ୨୦୨୬
ଓଡ଼ିଶାରେ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରସାର ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ‘ଜ୍ଞାନୋଦୟ ଯୋଜନା’କୁ କ୍ୟାବିନେଟ ମଞ୍ଜୁରୀ ମିଳିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ଐତିହାସିକ ପଦକ୍ଷେପ। ଚଳିତ ଶିକ୍ଷାବର୍ଷଠାରୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେବାକୁ ଥିବା ଏହି ଯୋଜନାରେ ସମସ୍ତ ସରକାରୀ ଓ ସରକାରୀ ଅନୁଦାନପ୍ରାପ୍ତ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ କେଜି ଠାରୁ ହାଇସ୍କୁଲ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଗଣା ଶିକ୍ଷା ସୁଯୋଗ ମିଳିବ। ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ ପାଇଁ ୮୯୫.୫୭ କୋଟି ଟଙ୍କାର ବ୍ୟୟବରାଦ ଅନୁମୋଦିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୩୦ ଲକ୍ଷ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଉପକୃତ ହେବେ ବୋଲି ସରକାର ହିସାବ କରିଛନ୍ତି।
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମହତ, କିନ୍ତୁ ବାଟ କଣ୍ଟକିତ
ଆର୍ଥିକ ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ କୌଣସି ପିଲା ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ ନହେବା ଏବଂ ମଝିରେ ପାଠ ଛାଡ଼ିବା ରୋକିବା ଏହି ଯୋଜନାର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ନାମଲେଖା ଫି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେୟ ପାଇଁ ଗରିବ ଓ ସାଧାରଣ ବର୍ଗର ପିଲା ବହୁ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଆସୁଥିଲେ। ଏହି ନୂଆ ଯୋଜନା ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ୟାକୁ କିଛି ଲାଘବ କରିବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କିଛି ବଡ଼ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ରହିଛି। ଘରୋଇ ଅଣ-ସାହାଯ୍ୟପ୍ରାପ୍ତ, ପିପିପି ମୋଡରେ ଚାଲୁଥିବା ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଟେକ୍ନିକାଲ ପ୍ରୋଫେସନାଲ ପାଠ୍ୟକ୍ରମକୁ ଏଥିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯାଇନାହିଁ। ଆଜିର ସମୟରେ ପାରମ୍ପରିକ ଶିକ୍ଷା ଅପେକ୍ଷା ଟେକ୍ନିକାଲ ଓ ପ୍ରଫେସନାଲ ପାଠ୍ୟକ୍ରମର ଚାହିଦା ଅଧିକ। ଏସବୁ ପ୍ରାୟତଃ ବେସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ରହିଛି ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟୟବହୁଳ। ସରକାର ଏ ଦିଗ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ ଯୋଜନା ଅଧିକ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥା’ନ୍ତା।
ଭିତ୍ତିଭୂମି ଓ ଶିକ୍ଷକ ସଙ୍କଟ
କେବଳ ମାଗଣା ନାମଲେଖା ଘୋଷଣା କଲେ ଶିକ୍ଷାର ଗୁଣାତ୍ମକ ମାନ ବଢ଼ିଯିବ ନାହିଁ। ରାଜ୍ୟର ବହୁ ସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ କଲେଜର ଭିତ୍ତିଭୂମି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ସ୍ଥିତିରେ ଅଛି। କଲେଜ ଓ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ସଂଖ୍ୟକ ଶିକ୍ଷକ ନାହାନ୍ତି। କେବଳ ମାଗଣା ଯୋଜନା ନୁହେଁ, ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତ ଭିତ୍ତିଭୂମି, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଆଧୁନିକ ଶିକ୍ଷା ଉପକରଣ ଜରୁରୀ।
ସେହିପରି ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ସହରରେ ରହିବା, ମେସ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ ଗରିବ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ବୋଝ। କେବଳ ଟ୍ୟୁସନ୍ ଫି ଛାଡ଼ କରିଦେଲେ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ଜାରି ରଖିପାରିବେ ବୋଲି ଭାବିବା ବାସ୍ତବତା ଠାରୁ ଦୂର। ତେଣୁ ହଷ୍ଟେଲ ସୁବିଧା, ମାସିକ ଷ୍ଟାଇପେଣ୍ଡ ଓ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସରକାରଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ସାମାଜିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ବଦଳାଇବା ଦରକାର
ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ ପ୍ରତି ଲୋକଙ୍କ ଆଗ୍ରହ କମିଛି। ଲୋକେ କଷ୍ଟ କରି ମଧ୍ୟ ପିଲାଙ୍କୁ ଘରୋଇ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତେଣୁ କେବଳ ଯୋଜନା ଘୋଷଣା ନୁହେଁ, ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ଗୁଣବତ୍ତା ବଢ଼ାଇ ଲୋକଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଫେରାଇ ଆଣିବା ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଜ୍ଞାନୋଦୟ ଯୋଜନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ୱାଗତଯୋଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଯେପରି କେବଳ ପ୍ରଚାରାତ୍ମକ ବା ସାଙ୍କେତିକ ନହୋଇ ବାସ୍ତବରେ ଗରିବ ପିଲାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଶିକ୍ଷାର ଆଲୋକ ଭରିପାରେ, ସେଥିପାଇଁ ଯୋଜନାକୁ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛତାର ସହ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଶିକ୍ଷା ହିଁ ସମୃଦ୍ଧିର ମୂଳମନ୍ତ୍ର, ଆଉ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ସାକାର କରିବାକୁ ସରକାର ଗଭୀର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ – ଏହା ହିଁ ସମୟର ଦାବି।